Kippenvelmoment. Ik vroeg haar of haar zoon nog leefde en of hij nog in Udaipur woonde. Zij haalde een oud Nokia toestel met druktoetsjes uit haar sari en belde hem gelijk op. Binnen 5 minuten was Cheetan ter plaatse. Natuurlijk verbaasd dat een westerse toerist aankwam met een foto van hem uit zijn jeugd. Hij kon zich het moment niet meer herinneren en vond het bijzonder dat ik de plek nog wist en het van respect getuigen voor de mensen in India dat ik de moeite genomen had de foto terug te brengen. Hij wilde graag iets voor mij terug doen en ik zei dat hij mij kon helpen een andere persoon te vinden. Ik haalde een foto uit mijn rugzak van een vrouw die ik op diezelfde reis 32 jaar eerder ook gemaakt had. Cheetan herkende de fruitmarkt en stelde voor om er direct met de riksja naar toe te gaan. Daar aangekomen lieten we de foto aan de eerste de beste vrouw zien en zij zei “dat is mijn tante!”.  

Zij vertelde dat haar tante aangereden was door een riksja en daardoor aan een been verlamd is geraakt. Zij kon daarom ook niet meer op de fruitmarkt in het centrum komen en verkocht nu haar appeltjes bij haar huis in een buitenwijk van Udaipur. We kregen een adres en de volgende dag haalde Cheetan ons op bij ons hotel om haar de foto te gaan brengen. We hadden haar snel gevonden en de tranen sprongen haar in de ogen bij het zien van haar portret. Esta moest bij haar komen zitten en zij ging een appeltje voor ons schillen. Ook weer een prachtige ontmoeting. Geïnspireerd door deze acties ga ik maandag met mijn andere dochter Muna weer naar India om portretten die ik in 1992 in de Tharwoestijn gemaakt heb terug te brengen. Ik ben benieuwd of het gaat lukken en ik weer met mooie verhalen thuiskom.